Saturday, July 7, 2012

பாட்டன்..

பாட்டன்...


இன்று கள்ளிகாட்டு இதிகாசத்தை மனதில் அசை போட்டு கொண்டிருந்தேன்.. அப்படியே என் எண்ணங்கள் அலை பாய்ந்தன. பெயதேவர்  கண் முன் வந்து .சென்றார்.

கள்ளிகாட்டு இதிகாசம் படிக்கும் போது, பேயத்தேவர் இடத்தில என் தாத்தாவை வைத்து உருவகப்படுத்தியதுண்டு.
ஆனால உண்மையில் என் தாத்தாவின் விவசாயம் குறித்தோ, அவரின் மற்ற அறிவுகள் குறித்தோ நான் எந்த ஒரு அறிவும் இல்லாமல் தான் வந்திருக்கிறேன்.

இன்று எங்கள் ஒட்டுமொத்த குடும்பத்திற்கும் ஒரு காணி நிலம் கூட இல்லை. திருத்தம்...!
ஒரு காணி விவசாய நிலம் கூட இல்லை.

என் தாத்தா நின்ற குடிசை மேட்டில் இன்று மின்காத்தாடிகள் நின்று மிரட்டுகின்றன. எங்கள் நிலம் மட்டும் இல்லை, எங்கள் காட்டை சுற்றிலும் உள்ள மற்ற காடுகளிலும் விவசாயத்தை விட இதுதான் பிரதானம். 

என் தாத்தா மரத்தில் இருக்கும் காய் இளநியா, தேங்காயா? அதுல பருப்பு நிறைய இருக்குமா இல்ல தண்ணி நிறைய இருக்கமா என்று துல்லியமாய் சொல்லுவார். என் தந்தை தேங்காயை தட்டிப்பார்த்து அது காய் எப்படி என்று கூறுவார். 

எனக்கு...? ஒவ்வொருமுறை shoprite இல் தேங்காய் வாங்கும் போதும் அது அலுகியதாகவே இருக்கிறது.. எதுக்கு வம்புனு frozen coconut வாங்கி பழகி விட்டேன்.

என் மகன்..? தேங்காய் எப்பவும் freezer இல்தான் கிடைக்கும் போலும் என்று எண்ணுவான்..!!!

ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் ஒரு புதிய கண்டுபிடிப்பு வருவது போல், ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும், முந்தய தலைமுறையின் அறிவு மலுக்கடிக்கப் படுகிறது.

உலகத்திற்கு வீரத்தையும் அரசியலையும் கற்று கொடுத்தது தமிழ் தான் என்று நாம் மார் தட்டுவதுபோல்,

"உலகத்திற்கு விவசாயம் கற்று கொடுத்தது தமிழர் தான்.." என்று நமக்கு பின்வரும் சந்ததியினர் சொல்லி விட கூடாது..


சிந்திப்போம்,
ஓம் 

No comments:

Post a Comment